recuerdo viejos tiempos

creo que antes de nacer, cuando las horas perdidas llegaban al amanecer...

cof

Pois si, parece que isto vai ser cousa de un par de veces ao ano. De intres lonxanos que espertan para tomar decisións fundadas en lume e outras paranoias propias dun intelixente esquizofrénico.

E agora qué, pois xa non hai noite, 24h de luz atemporal e fugaz coma a miña vida.

Perdereime entre pedras de auga e bosques cheos de fadas prostitutas que chamarán por min para poder sorberme o sangue mais a leite, así feito pelexo ficarei no fondo do barranco até que o sol se poña pois calquera noite pode sair o sol pero os días que non finalizan fanse noite ao pechar os olhos.

Acordeime da puta un ano mais, que lle vou facer. Iso que Blimunda está ao meu carón, non pregunta e tampouco responde, para qué carallo ia a querer mais???

Publicidad, debieran llamarle PUBIS idad

hay que joderse con el google mai, no les basta con ponerno publicidad a todas horas y leer nuestros correos para ver que es lo que nos interesa, probar a poner la palabra "bragas" en un mensaje y vereis la publicidad que os mandan, os dejo la captura de pantalla.

vas con gorra

gorrona, puta, insalvable. E non miras ao camiñar pola rua vas con sancho panza en muller, as dúas de sempre dende hay 4 anos. Xa non quero que me mires, son outro pero ti non, ti non cambias. Gracias nena por non voltar, coma outras, gracias por deixarme a vivir, non creo que choraras coma min, nen que bebeses coma min nin que foderas coma o fixen eu, ti non eres así. Cada día estás igual ca o anterior, agora nin sequera os cumpreanos teñen importancia e xa esquecín os teus. Segues a odiarme, a mirarme cando me atopas e a túa faz é xeo puro, coma a maquinaria que levas por dentro. Non hay cartos no mundo para manter esa maquinaria.

tiña o día

o día de pasearme polos vellos textos, o día de limpeza, o día de ir a putas (non, non desas senón das outras, desas que che piden cartos polo que mercas nas suas tendas ou na caixa do banco, ou na de facenda)

Logo din que hai crise.

Regalaronme un cristal para velo todo, de lonxe, de preto. Non é que fixera falta, pero aburriame e decidiron traermo a casa, meteriao no peto coma lupa de intencións humanas, para saber de que pé coxea o próximo vendedor de vespas

atopei o vehiculo ideal

ao carallo

120, 130, 145, 155, (quédome co 140) polo de agora, que sei que virán mais a miña casa

abrimos a caixa de pandora por tempo limitado

aberto o prazo de revisión e comentario de todas as utopías dende 2006 por favor só comentarios nesta utopía, coma sei que non vai haber....

e van 7, bo número

pois si, inda que o 6 quedouse curto e non me gostaba tanto