vas con gorra

gorrona, puta, insalvable. E non miras ao camiñar pola rua vas con sancho panza en muller, as dúas de sempre dende hay 4 anos. Xa non quero que me mires, son outro pero ti non, ti non cambias. Gracias nena por non voltar, coma outras, gracias por deixarme a vivir, non creo que choraras coma min, nen que bebeses coma min nin que foderas coma o fixen eu, ti non eres así. Cada día estás igual ca o anterior, agora nin sequera os cumpreanos teñen importancia e xa esquecín os teus. Segues a odiarme, a mirarme cando me atopas e a túa faz é xeo puro, coma a maquinaria que levas por dentro. Non hay cartos no mundo para manter esa maquinaria.

tiña o día

o día de pasearme polos vellos textos, o día de limpeza, o día de ir a putas (non, non desas senón das outras, desas que che piden cartos polo que mercas nas suas tendas ou na caixa do banco, ou na de facenda)

Logo din que hai crise.

Regalaronme un cristal para velo todo, de lonxe, de preto. Non é que fixera falta, pero aburriame e decidiron traermo a casa, meteriao no peto coma lupa de intencións humanas, para saber de que pé coxea o próximo vendedor de vespas

atopei o vehiculo ideal

ao carallo

120, 130, 145, 155, (quédome co 140) polo de agora, que sei que virán mais a miña casa